میخوام یه داستان براتون بنویسم!

در خانقاهی دهها درویش تهی دست زندگی می کردند. از قضا درویشی از مسافرت باز گشت٬ یکسره

به خانقاه رفت و الاغ خود را به فراش خانقاه سپرد تا یک شب در مراسم بزم درویشان شرکت جوید.

درویشان گرسنه مقدم او را گرامی شمردند و سران خانقاه با هم خلوت کرده، به هم چنین

 گفتند: ((درویشان این خانقاه با گرسنگی دست به گریبانند. جائی که در آئین اسلام خوردن میته برای

افراد جایز شمرده شده، پس فروختن خرک رفیق خانقاه مباح و جایز خواهد 

بود.))

 به تصویب هیئت رئیسه، خرک درویش از همه جا بی خبر به فروش رفت و عموم صوفیان خانقاه به برکت

خرک شکم از عزا دز آورده و غذای سیری خوردند. پس از پایان غذا مراسم ((سماع)) و پایکوبی دسته

جمعی درویشان که درویش صاحب الاغ نیز جزء آنها بود آغاز گردید و مطرب آن شب را با جمله        

((خر برفت...)) آغاز کرد:

 چون سماع آمد ز اول تا کران

مطرب آغازید یک ضرب  گران

                                            خر برفت و خر برفت آغاز کرد

                                            زین حرارت جمله را انباز کرد

زین  حرارت  پای کوبان   تا  سحر

کف زنان،خررفت،خر رفت ای پسر

                                           از ره تقلید آن صوفی همین

                                           خر برفت آغاز کرد اندر چنین

ذکر ورد ((خر برفت...)) تا آغاز طلیعه فجر ادامه داشت و درویش صاحب الاغ از همه جا بی خبر با آنها دم

گرفته و همان ورد را با صد شوق به زبان جاری می ساخت.

بامدادان، درویشان، خانقاه را خلوت کردند و هر کسی راه خانه خودش را پیش گرفت. درویش صاحب الاغ

بیرون آمد و الاغ خود را از فراش خانقاه طلبید. او گفت: ((صوفیان گرسنه دوش الاغ شما را فروخته، سفره

دیشب را به راه انداختند و خود شما نیز در مراسم ضیافت شرکت داشتید.))

گفت من مغلوب بودم صوفیان

حمله آوردند  و  بودم بیم جان

                                        تو  جگر  بندی  میان  گربگان

                                       اندر اندازی و جوئی زان نشان

                      در میان صد  گرسنه  گربه ای

                     پیش صد سگ گربه پژمرده ای

درویش بینوا گفت: ((چرا مرا از این کار آگاه نساختی من الان گریبان چه کسی را بگیرم؟! و چه کسی را 

پیش قاضی ببرم؟!)) فراش گفت: ((به خدا سوگند من می خواستم بیایم تا تو را آگاه سازم، حتی وارد

خانقاه شدم، ولی دیدم تو نیز مانند دیگران بلکه با شوقی بیشتر ، این این جمله را به زبان جاری می

سازی و می گوئی ((خر برفت، خر برفت...)) من گفتم لابد خود این مرد از اوضاع خر آگاه است و می داند

چه بلائی سر خر آمده است؛ وگرنه معنی ندارد یک مرد عارف جمله ای را نسنجیده بگوید و نفهمد که چه

می گوید و برای چه می گوید.

گفت و الله  آمدم من  بارها

تا تو را واقف کنم زین کارها

                                     تو همی گفتی که خر رفت ای پسر

                                       از  همه  گویند گان  با  ذوق تر

                 باز می گفتم که او خود واقف است

                 زین قضا راضیست مرد عارف است

درویش بینوا گفت: ((من دیدم دیگران این جمله را می گویند؛ من نیز خوشم آمد و گفتم و این بلا که

متوجه من گردید زائیده  کار و تقلید بیجای من از حلقه درویشان بود.))

گفت آن را جمله میگفتند خوش

 مر ، مرا  هم ذوق  آمد  گفتنش

                                          خلق را  تقلید شان بر  باد داد

                                         ای دوصد لعنت بر این تقلید باد

               خاصه تقلید چنین بیحاصلان

               کآبرو  را  ریختند  از  بهر  نان