در سرم آمد که امشب با خیال روی تو نجوا کنم

شاید از نجوای خود راهی به تو پیدا کنم

با تو از عشقم بگویم وز دل نالان خود

از دو پایم کز پی مهر دلت بی جای شد

شایدم یک ذره از شکوای خود گویم تو را

از دل و دل تنگی و غم های خود گویم تو را

کآی عزیزم رسم عشق و عاشقی بازی نبود

معترف بودم دگر حاجت به طنازی نبود

معرفت هرگز نبود آیی مرا مستم کنی

بی سر و سامانم و بی پای و بی دستم کنی

بعد از آن تنها روی در گوشه ای از من جدا

راه خود گیری به پیش و گردی از جانم جدا

یار من از تو به جز صدق و صفا یادی نبود

در شب تاریک من جز یاد تو یاری نبود

روی ماهت چشم نازت قامت رعنای تو

خنده شیرین لعل شکّر لبهای تو

لحظه لحظه جان ز جانم می ستاند

جان دیگر هم به جانم می بداد

سحر چشمانت مرا مسحور مبهوتم بکرد

چوب موسی هم نکرد کاری که چشمان تو کرد

خانه عیشم به طوفان نگاهت شد خراب

هر دو چشمم بعد از آن گشته چو دریای پر آب

زاهدی افتاده کنج مسجد عشقت شدم

توبه کار از لذت هر عیش و هر عشرت شدم

نوشته شده در سه شنبه 1387/07/23ساعت 5:15 بعد از ظهر توسط امین| |