یک سال دگر عمر مرا داد خدا                              حسرت که ز هر لحظه اش آمد ندا

کآی عمر هدر داده چنین فرسوده                         غافل ز خدایی و بسی بیهوده

غیرت کن و رخت رادمردی تن کن                         کم عمر به جا مانده پرستیدن کن

حیرت که ز شدت نهیب و هله اش                       بیدار نمی گردم ازین حال چو غش

هی غلط به جایم زنم و ناله کنم                         گویم دم دیگر این خطا چاره کنم

چون یک دم دیگر آید و یاد شوم                           باید که به بیستون و  فرهاد شوم

از بهر خدای خود بگیرم تیشه                             محکم زنم از کوه تباهی ریشه

شیرین خودم٬ خدای خود را طلبم                       هر چیز به غیر او چو بت را شکنم

باز از سر لختی و فراموشی مرگ                        پائیز شود دلم بمیرد چون برگ

حاشا که ز خاطر ببرم ربّم را                               گر همچو گلم پشت کنم ابرم را

فرهادم و شیرین لبم از ساغر اوست                   ارباب دل و عشق و مرا یاور اوست

شیرینی زندگی شیرینم از اوست                       شیرینی شیرین بدانم هم از اوست

هرجا که روم قوت پاهایم اوست                          در هر سخنم کلام لبهایم اوست

گر دم کشم و باز دمم پس آید                            ور بی کسم و مرا همه کس آید

گر با همهء بدی من خوب نشان                         او می دهدم به عالم و آدمیان

منت ز سرم قسم که بالا رفته                           فرصت ز کفم تو گو که یکجا رفته

از بهر عبادتش مداما ً به قیام                            هر صبح اگر بریزد اشکم تا شام 

گر زار زنم هر دم و بخشش طلبم                      در روزه بمانم و جز او دم نزنم

گر خشک شود گوشت به اندام و تنم                چسبد شکمم ز پشت به پیراهنم

بی وقفه رکوع و سجده گر گزارمش                    از وراء و از ژرف دلم بخوانمش

 قدر قدم مورچهء خواری نیست                        در پیش خدا ز من که این کاری نیست

امید اگر نبود بر مرحمتش                                 اخبار نبـود ز لـطفش و از کـرمـش

جان از بدنم بدون فکر دگری                             می کندم و می فتادمش در گذری

جانی که در او خدا نباشد مردست                    بی حضور او وجود من پژمردست

سوگند خدایا به خودت خسته شدم                  از دست هوس چو مرغ پر بسته شدم

پرواز به سوی تو ندانم ز چه رو                         بس صعب شدست و مانده ام در آرزو

بر جان محمد و علی و فاطمه                        هم بر حسن و حسین و شاه علقمه

هرچند دلم کوچک و بی مقدار است               هر چند که از غصه پر است و زار است

در خانه قلبم قدمی باز گذار                           شرمنده کن و بمان و منت بگذار

هر چیز در او جز تو بود بیرون کن                      خاکم نظری نما مرا گلگون کن

---

خدا را دوست دارم

 

تولدم مبارک

 

نوشته شده در یکشنبه 1388/02/20ساعت 11:50 بعد از ظهر توسط امین| |